18 Ağustos 2015 Salı

Sessizlik...



 Kendisiyle ilgili konularda çok konuşmayan ketum biri oluşum yazmama bile engel oluyor çoğu zaman. Sessizliği tercih etmek iyi mi, kötü mü onu da bilmiyorum.. 

"Nasıl olsa anlaşılmayacak amk ya!" diyerek sustuklarım alkolle temizleniyor sıklıkla.. Bundan rahatsızlık da duymuyorum ayrıca.. 

Ama yazmayı sevdiğim de yadsınamaz bi gerçek!

Dur bakalım başlayacağım bi yerlerden!

24 Ocak 2013 Perşembe

TERKEDİLME SANATI

Ben hep sanatı sevdim..Önemsedim..Saygı duydum..
Ama farklı sanat dalları var hayatın içinde,yaşama ve insanlara dair..
Farklı birşey bu,müzik gibi,edebiyat gibi bildiklerimizden değil..
Tamamen insanların hissetme ve hissettirme yetenekleriyle ilgili..Bazen de yaraları kanatma gücü!

Çok anlamlı sandığımız,belkide kendi kendimize çok güzel anlamlar yüklediğimiz duygular,size o duyguları hissettiren insan tarafından büyük bir incelik ve ustalıkla gün,gün örseleniyor..
Sanki hiçbirşey yokmuş gibi,hiç hissetmiyormuş gibi davranıyorsunuz...Ama herşeyin farkında olup,farketmiyormuş gibi yapmak öyle yorucu,öyle yıpratıcı ki..Arttıça azalan şeylerin varlığını bilip hiçbirşey yapamamak,çok istesede çoğaltamamak hırpalıyor insanı..

"Bitti" demek yerine "BİTİRTMEYE" çalışmak,"bitti" demenin vicdan yükünü karşı tarafa atmak için heran sinsice adım adım uzaklaşmak tam bir yetenek değil mi? İşte bu Terkedilme sanatı! Ve ben hiçbir zaman bu sanatı icraa eden biri olmayacağım..Ama böyle sanatçılara,sanatlarını özgürce sergileyebilmeleri için fırsat vereceğim,tıpkı şuan yaptığım gibi!

30 Eylül 2012 Pazar

Varlık..Yokluk...


        Sanki sadece kalp kırmak için girmiş hayatımıza bazı insanlar… İlk başta da en sevdiklerin gelir tabii, Önceliği hiçbir zaman kaptırmazlar kimseye zaten! Gecenin sessizliğinde nasılda mutsuzluk çığlıkları olur içimizde… Bağırsan kulaklarını sağır edecek, sussan yüreğini kör…

  Bir insanın gözleri bu kadar bakarken, nasılda görmez? Kalbi yanı başındayken nasılda hissetmez ruhunu karşısındakinin? Varken bile nasıl bu kadar yok olabilir insan, yokken bile var olabilenler varken...Varken yok olabilmek nasılda büyük bir meziyet bazıları için... 

29 Mayıs 2012 Salı

Keşkeler..

  Hepimizin hayatının en orta yerinde sessiz sedasız bekler o lanet olasıca kelime..
Bazen pat diye,bazen de sinsize sızar kalbine..içini oyar,yaralarını kanatır..
Farkında olmadan sıralamaya başlar insan keşke.. keşke... diye..
 
  Kendine kızarsın en çok,söylenir, küfür edersin,ağlarsın bile belki..
Ama anlarsın sonra, aslında yanılgılarının seni nasıl şekillendirdiğini,
hatalarının seni sen yaptığını..her hatadan sonra önce "keşke",
sonra da "iyi ki" dediğini hatırlar gülümsersin kendine..

   Nasıl hızlıca seni kanattıysa keşkelerin,hızlıca sarar yaralarını yine iyikilerle..
Gözyaşlarını yine kendin silersin herzaman yaptığın gibi.. Tekbaşına...


23 Mayıs 2012 Çarşamba

Bazı anlar..

Bazı anlar vardır deli gibi hayalini kurarsın gece gündüz.. tüm hayatın olur ..
her nefes alışında,her adımında büyütür,beslersin o hayali..
nasıl içinde nasıl da seninledir artık.. başka hiçbirşey görmez gözün,
kulağın hiçbirşey dıuymaz o anın fısıltısından başka..

Ve oan gelir sonunda.. sonuna kadar yaşamak,doymak istersin ama olmaz..
birden bire donup kalır herşey,sanki hiç hayalini kurmamışsın,
günlerce gecelerce o anı beklememişsin gibi ne yapacağını bilemezsin..
mala bağlarsın resmen.. Afallarsın.. kısacıktır,yaşanır biter...
Ama sen hiçbirşey anlamazsın,anlayamazsın..
Bitti işte,yaşadım ama farketmedim dersin..
Bilemezsin belkide bitmeden başlamayacağını bazı şeylerin..

15 Mayıs 2012 Salı

Sessiz,sinsi tuhaf bir hüzün..


  Sessiz,sinsi tuhaf bir hüzün var içimde.. Aniden su yüzüne çıkıp allak bullak eden ve yine aynı hızla kaybolan.. Anormailliğimi yüzüme vururken sen asla normal olamazsın diyen!

  Şikayetçi miyim bundan? Hayır değilim.. anormalliğimi seviyorum.. bana tek zararı detayları düşündürerek zaman zaman,hatta çoğu zaman beni paranoyaklaştırması..
Panikleyip elimi ayağıma dolaşmasına imkan vermesi.. Ne kadar soğukkanlı olduğumu düşünsemde böyle zamanlarda tüm kontrolü kaybediyorum,toparlamak zor oluyor..kendimi ve hayatımı..

   Bu yaşadığım hayat benim değil sanki bazen.. hayallerime hiç uymuyor,öyle ters, öyle zıt ki istediğim yaşama.. seyirci kalayım diyorum olmuyor, oyuna dahil olayım diyorum olmuyor!  beceremiyorum.. bocalıyorum..debeleniyorum!