15 Mayıs 2012 Salı

Sessiz,sinsi tuhaf bir hüzün..


  Sessiz,sinsi tuhaf bir hüzün var içimde.. Aniden su yüzüne çıkıp allak bullak eden ve yine aynı hızla kaybolan.. Anormailliğimi yüzüme vururken sen asla normal olamazsın diyen!

  Şikayetçi miyim bundan? Hayır değilim.. anormalliğimi seviyorum.. bana tek zararı detayları düşündürerek zaman zaman,hatta çoğu zaman beni paranoyaklaştırması..
Panikleyip elimi ayağıma dolaşmasına imkan vermesi.. Ne kadar soğukkanlı olduğumu düşünsemde böyle zamanlarda tüm kontrolü kaybediyorum,toparlamak zor oluyor..kendimi ve hayatımı..

   Bu yaşadığım hayat benim değil sanki bazen.. hayallerime hiç uymuyor,öyle ters, öyle zıt ki istediğim yaşama.. seyirci kalayım diyorum olmuyor, oyuna dahil olayım diyorum olmuyor!  beceremiyorum.. bocalıyorum..debeleniyorum!

2 yorum:

  1. Hüzünleri bende severim..
    Ama bazen öylesine dramatize ediyor ki acılarımı,
    Acaba diyorum hayatta çakılı kalmama sebep hüzünler mi diyorum..

    YanıtlaSil
  2. Hüzünlerimiz mutluluğun basamakları olabilir belki..
    yada ben öyle olmasını istiyorumdur kimbilir..

    YanıtlaSil