30 Eylül 2012 Pazar

Varlık..Yokluk...


        Sanki sadece kalp kırmak için girmiş hayatımıza bazı insanlar… İlk başta da en sevdiklerin gelir tabii, Önceliği hiçbir zaman kaptırmazlar kimseye zaten! Gecenin sessizliğinde nasılda mutsuzluk çığlıkları olur içimizde… Bağırsan kulaklarını sağır edecek, sussan yüreğini kör…

  Bir insanın gözleri bu kadar bakarken, nasılda görmez? Kalbi yanı başındayken nasılda hissetmez ruhunu karşısındakinin? Varken bile nasıl bu kadar yok olabilir insan, yokken bile var olabilenler varken...Varken yok olabilmek nasılda büyük bir meziyet bazıları için...